CCSVI - Uitgepraat!(januari 2012) |
Zo langzamerhand raak ik uitgepraat over de behandeling, ik blijf maar herhalen dat het nog steeds goed gaat. De verbeteringen die ik in het begin bespeurde zijn gebleven. Soms meen ik dat ik weer wat lichter wordt in mijn hoofd of weer wat vermoeider wordt. Maar meestal kan ik dat herleiden naar het feit dat ik zoveel doe dat iedere andere vrouw van 55 er wat licht van in haar hoofd zou worden. Dat is waar ik het nu over wil hebben. Ik voel me nog steeds 30, ik voel geen ms of wat voor een andere onsmakelijke aandoening dan ook. Ik weet eigenlijk ook niet meer hoe ik me 16 jaar geleden voelde. Vaak ontstaat er een mooi plaatje als ik denk aan ‘vroeger’. Zoals dat mooie plaatje, zo voel ik me vaak in mijn hoofd. |
Nu had ik een vriendin met een hoge dwarslaesie, ze kon alleen nog haar armen een klein beetje bewegen. Ze had al 45 jaar te dealen met haar beperkte mogelijkheden en dat deed ze. Als ze in haar stoel zat, zei ze wel: “Ik heb de neiging te denken dat ik kan lopen.” Ze dacht niet ‘weer’ lopen. Ze droomde ook nog vaak dat ze liep, hard liep, rende. Ik vind het heel raar, dat het zo kan werken dat je mind zo achter kan lopen op de werkelijkheid. Als ze nog wel had kunnen lopen, dan was het nog zeker geweest dat je als 62-jarige zo hard rent. |
Toch ervaar ik hetzelfde, ik ren en spring, zoals ik nooit heb gekund, letterlijk in mijn dromen. Hoe zit dat toch? Deze ochtend was ik op de sportschool aan het praten met een man van ongeveer 70 jaar. Hij zei dat zijn vrouw het nodig vond dat hij ging sporten. Hij had 40 jaar hard gewerkt en eigenlijk vond hij het wel mooi geweest. Hij zag niet in dat het leuk was, wel nodig. Zou hij dat soort momenten ook hebben? Later vroeg ik aan een meneer van bijna 90 jaar( juni) hoe hij zich voelde. Hij keek me onwezenlijk aan en snapte mijn vraag niet. Toen ik vertelde wat ik bedoelde antwoordde hij: “Ja, ik voel me nog geen 90, maar ik weet ook niet hoe dat moet voelen. Ik tennis nog eens per week en ga 2 keer fitnissen. De meeste leeftijdsgenoten doen dat niet, of zij zich anders voelen, ik weet het niet .” Later in de kleedkamer sprak ik dames en zij waren tussen de 40 en 80 jaar. Het werd een levendig gesprek kan ik zeggen. De uitkomst ervan was dat zij het fenomeen allemaal herkenden, tot het moment van bewust handelen, een been verzetten, een hand naar de neus brengen of noem maar op. De natuur zorgt er voor dat we het echt niet vergeten dat we zijn zoals we zijn. |
Kortom, ik weet niet meer hoe mij voelde voor de CCSVI –behandeling, ik voel me nog gewoon 20, terwijl ik niet echt weet hoe ik me toen voelde. Een oeverloze gedachten stroom die nergens toe leidt. |
Eigenlijk weet ik niet eens meer hoe ik me een jaar geleden voelde. Ik trek weleens het vergelijk als mensen ernaar vragen (soms hoeven ze er helemaal niet naar te vragen), dat je nadat je ziek bent geweest, je nog wel weet dat het vervelend, ronduit rot was, maar voelen kun je het niet meer. Vrouwen die zwanger zijn geweest weten nog hoe het was toen ze zwanger waren, maar 2 dagen na de bevalling kunnen ze het gevoel meestal niet meer terug halen. Bij een volgende zwangerschap komt de aha-erlebnis.