Turkije 2004

Proloog

In mei las ik in de Libelle over een zeilcruise in Turkije. Ik vertelde erover aan Mart en hij vond dat, als ik dat zo leuk vond, ik zeker zou moeten gaan. Maar ik wilde een avontuur met Mart beleven en dus ontstond er een discussie die zich in de volgende twee dagen regelmatig bleef herhalen. Op gegeven ogenblik gaf Mart toe. Ik was niet eens blij, maar boekte wel voor de eerst week van oktober. En zo geschiedde. Tot de laatste week aan toe had ik niet echt veel zin en voor mij was de voorbereiding van mijn Lourdes missie, juni 2005, actueler dan de Turkse vakantie. Mart kreeg er duidelijk steeds meer zin in, al voor de grote vakantie wisten al zijn collega’s ervan, omdat hij het met veel enthousiasme had medegedeeld.

Zaterdag 2 oktober/zondag 3 oktober

Mart heeft nog het jubileum van zijn koor mee kunnen maken, alleen het eten kon niet omdat we om 18.30 richting Schiphol reden. We werden gebracht door Hanneke en Ronald. Ronald wist gelijk waar we zijn moesten, door zijn vroegere werk als koerier.

We gingen inchecken en gaven aan dat we de fiets ( mijn vouwfiets c.q. loopfiets die ik altijd meeneem in plaats van een rolstoel en waar ik me ook op het vliegveld mee voort beweeg. Gaat lekker op die gladde vloeren. Dat was geen probleem, maar we hadden een busgate volgens de grondsteward, hij vroeg of het trap op en af een probleem zou zijn en we gaven aan dat assistentie daarbij handig was, dus kregen we extra begeleiding. We moesten dus bij de incheckbalie blijven tot ze ons kwamen halen. Het was de bedoeling dat we om 20.15 bij de gate moesten zijn, zodat we met de bus vervoerd konden worden.

Na een kop koffie stonden we om 19.55  klaar en de IHD kwam pas om 20.20 met een rolstoel. De man begreep niet waarom we zelf niet naar de gate waren gegaan. Een busgate in gate E, daar had hij nog nooit van gehoord. Dat klopte, we kwamen aan en van een bustransfer bleek geen sprake.We mochten gelijk door en kregen alleen andere plaatsten toegewezen, want zoals bij andere vliegreizen mocht ik ook nu niet bij een nooddeur zitten, ook al is daar extra beenruimte.

Om 21.45 vertrokken we. Om 2.10 landden we in Dalaman. Ik had veel pijn in mijn benen door het lange trillen van de motoren van het vliegtuig. Ik moest hier een trap af om buiten het vliegtuig te komen. Een man was zo “vriendelijk” mij samen met Mart de trap af te dragen. Ik kon wel huilen en deed dat ook. De man die me hielp had duidelijk medelijden en wist niet wat hij moest doen om de pijn te verzachten.  Beneden werd ik in een rolstoel gezet die bijna dichtklapte toen ik erop ging zitten. De man regelde snel visa (10 euro) en bracht ons snel langs de douane. Daar moest ik uit de rolstoel op het fietsje, gelukkig kon ik mijn eigen gang weer bepalen. Maar ook was de vermoeidheid er nog steeds. Ik zag erg op tegen de busrit die nog minstens anderhalf uur zou duren. Waar was ik weer aan begonnen.

4.30 aankomst op de boot

Buiten stond Karin, de hostess, zij wees ons de bus naar Marmaris. Ongeveer 4.30 uur kwamen we bij de boot aan en werden opgevangen door kapitein Mehmed van ‘de First Choice’. Hij hielp Mart met de koffer sjouwen, we moesten nog een eindje, 50 meter, lopen. Ik dus op het fietsje. Ik was wankel en Mart had de twee tassen. Er waren genoeg mensen die me wilden helpen, maar als ik moe ben vind ik het niet gemakkelijk om hulp te aanvaarden.

Je moet dan mensen instructies geven hoe je het hebben, wilt anders pakken ze je en dan heb je niets meer te zeggen, ik voel me dan machteloos en heb het gevoel dat ik wilsonbekwaam ben.

Om op de boot te komen moest ik een wankele loopplank over met aan één kant een touw waar je geen houvast mocht verwachten. Ik kreeg veel aandacht toen ik mijn fiets verwisselde voor mijn benen en met de krukken de loopplank overging. Helaas, voor de kijkers, het ging.

Op de boot die er prachtig uitzag, met prachtig gelakt hout, konden we een hut uitkiezen. Eerst moesten we een overdekt dek over met tafels en stoelen die aan elkaar geschoven stonden met plaats voor zo’n 20 man en daardoor nauwelijks ruimte voor lopen met koffers. Daarna een trappetje af door een cabine met aan de linkerkant keuken/bar en aan rechterkant een lange tafel met banken erachter. Daarna de eerste hut namen wij.

We kozen hut nummer 3. ’n Hut van twee bij twee, het bed stond gedeeltelijk onder het looppad van het achterdek naar het voordek, Er lag een sprei dat moest dienen als laken en twee smerige dekens. Ze stonken naar diesel zoals de hele hut. Onze hut lag boven de machinekamer. We waren van plan tevreden te zijn met onze keus. Dat lukte gemakkelijk, omdat zodra we voeren de hut niet meer stonk. Bovendien had de hut had voldoende ventilatie, we keken zo door de spleten ( sommigen meer dan 1 cm) naar buiten, dat was waarschijnlijk de reden dat het zo stonk naar diesel.

Toen we een deken voor de spleten in de hoek hadden geduwd was het ergste leed geleden. Onze badkamer ( 2 bij 1) bestond uit een toilet/bidet (bidet, kwamen we laatste dag achter) en een wastafel met een handdouche als kraan/douche te gebruiken. De afwerking van de badkamer was niet zodanig dat het eruit zag dat het echt waterbestendig was. Geen tegeltjes maar houten wanden die wel heel erg in de lak stonden.

We gingen snel slapen, om 8.30 ontbijt, en hadden nog steeds geen kennis gemaakt met andere medereizigers. We hadden ze wel in de bus gezien maar daar zaten ook veel anderen in die niet met onze boot meegingen. We waren benieuwd hoeveel we met elkaar te maken zouden krijgen.

Heerlijk ontbijtje op het overdekte terras, feta, tomaten, olijven (groene en zwarte), jam, witbrood, koffiewater (voor oploskoffie en mijn thee) en thee. De meeste waren nog wat duf, sommigen hadden zelfs helemaal niet geslapen. Toen ik aan dek kwam heb ik me aan iedereen voorgesteld.

Anderen kwamen en gaven iedereen een hand. Het ontbijten ging redelijk zwijgzaam. Daarna zocht iedereen een plek op het dek om wat na te suffen en te slapen. Op het voordek, boven de hutten, lagen allemaal matjes. Daarlangs lag een looppad. Best eng voor mij de eerste dagen. Heel smal en dan door vermoeidheid een verstoord evenwicht. Maar ik zou me niet laten kennen.

We gingen een half uurtje varen, naar een baai vlak bij Marmaris en bleven daar liggen tot in de middag. Ik vroeg de kapitein of we ook gingen zeilen en hij zei dat we dat ‘after the afternoon’ zouden gaan doen. Daaruit bleek al dat zijn Engels zeer minimaal was en dat een goed gesprek waarschijnlijk niet mogelijk was.

Om 13.00 uur was er lunch dat bestond meestal uit salade (tomaat, komkommer en sla) een pasta of rijst met een groenteprutje. Vaak met courgettes, aubergines, paprika. Erg lekker! We dronken er water bij.

Mart heeft ’s middags nog even gezwommen.

Zeilen

Na de lunch zijn we verder gevaren (3 uur) naar een volgende baai waar nog andere boten van onze maatschappij lagen. Zij zouden telkens overnachten daar waar wij ook overnachtten. We voeren met één zeil en dat klapperde er vrolijk op los en de motor had geen steun van het zeil. Eigenlijk moest de motor, meest van de tijd, harder trekken in plaats van profijt te hebben van de wind. Onderweg een poosje geslapen. In de baai gingen we voor anker en met de achterkant lagen we aan een boom aan de wal met een groot stuk touw.

Om 16.30 ging de bel voor de thee/koffie en een koekje. Bij de thee gingen de contacten al wat makkelijker. Weer even gezwommen. Het water lijkt veel zouter dan in de Noordzee en is lekker van temperatuur. Ik kan er ook in zwemmen, als ik maar niet te passief ben en door blijf zwemmen. De mensen zijn nog erg behulpzaam. Ik heb al vaak uitgelegd dat ik dat liever geen hulp wil en dat als het nodig is ik ze echt om hulp zal vragen. De meeste begrepen dat en hadden daar respect voor. Maar ik heb nog regelmatig de discussie moeten voeren over het accepteren van hulp. Mylene (Bernedien ut Wisp) was hier heel vasthoudend in en ook sommige mannen waren erg vasthoudend. Mart zwom met z’n schoenen boven zijn hoofd naar de kant en heeft een stuk langs een waterloopje (droog) gelopen.

Na een fles wijn om 10 uur naar bed. We waren de enigen die rode wijn dronken, de anderen dronken rosé en deelden de wijn.

Derde dag

’s Morgens blijven we op dezelfde plek liggen. We besluiten met de hele groep mee te doen met een excursie naar het schilpadden broedgebied en het modderbad. Piet en Brigitte hadden eerst niet zoveel zin maar uiteindelijk gingen ze toch mee. Het bootje dat ons wilde meenemen kwam eerst gisteravond langs om te vragen af er belangstelling was. Vanmorgen kwam hij weer langs om te vragen of we meewilden. Om 12.30 na de lunch werden we opgehaald.

We voeren een delta in en al snel stond er riet aan de kant. Ook zagen we het schildpadden strand, maar behalve een bord met de aankondiging dat hier schildpadden hun eieren legden en dat het strand niet betreden mocht worden tussen 1 mei en 1 oktober was er niets te zien. Hoewel het na 1 oktober was gingen we niet het strand op want er leek niets bijzonders te zien.

Als eerste legden we aan bij de Ruïnes van Kausos (Causos) We moesten een eindje lopen naar de voet van de heuvel. Ik op mijn fietsje. Ik bleef met een aantal mensen achter en we aten een ijsje op een terrasje, Mart ging met de rest van de groep naar boven en genoot van het amfitheater, een paar hagedisjes en een vesting. Niet iedereen ging helemaal mee naar boven. Ik hoorde van Sammy, dat Mart dat natuurlijk wel had gedaan en dat hij over een paar grote blokken moest klimmen en dat hij toen bijna viel. Ze waren zich rot geschrokken.

Toen hij terug kwam merkte hij dat hij de bril kwijtgeraakt was (zijn goede bril met zonnebril ervoor) Ook zij namen nog een ijsje en toen terug naar de boot.

Langs een scheepswerfje waar ze nog echte houten bootjes maken, je zag eigenlijk alleen maar houten boten op heel onze reis. De plastic en ijzeren jachten die hier voeren waren op een hand te tellen.

Langs de koningsgraven van Dalyan.

Bij de aanlegplaats bij het modderbad zagen we een waterslang en een paar schildpadjes. Het is heel gek je te realiseren dat zij daar in het wild leven. De omgeving is als in een dierentuin.

Voor twee euro p.p. kunnen we in het modderbad. Mart wil liever aan de kant blijven en maakt foto’s van diverse mensen. Hoewel het erg glad is wil ik dit toch ook meemaken. Met mijn krukken begeef ik me naar het modderbad. Het is heel glad. Iedereen is erg bezorgd om me en blijft me continue helpen en volgen. Zodra ik wil gaan lopen  voel ik overal handen en armern om me heen. Op een gegeven moment heb ik gevraagd door te lopen en dat deden ze dan ook. Alleen Mylene wilde dat niet. Ze deed het niet voor mij zei ze maar voor zichzelf?!  Waarna ik in het kort(?) haar levensverhaal te horen kreeg, dat moest duidelijk maken waarom ze deed zoals ze deed.

Eerst het modderbad in; je bleef erin drijven en het viel niet mee om je voeten weer naar de grond te brengen en eruit te komen.Daarna moesten we minimaal 10 minuten opdrogen en vervolgens moesten we ons afdouchen. 

Ook dat viel niet mee. De modder zat overal en was taai dus op een gegeven moment maar het badpak uitgetrokken, dat voorbeeld werd al snel gevolgd.

Daarna naar een zwavelbad, het stonk vreselijk maar was lekker warm, 39 graden. Toen weer terug.

Op de terugweg zijn we nog even langs Dalyan geweest en hebben daar druiven (90 eurocent voor anderhalf kg) gekocht. Ik had de indruk dat de kapitein van ons bootje boodschappen moest doen en daardoor ons ook maar even de gelegenheid gaf rond te kijken, we moesten met 20 minuten terug zijn. We hebben veel ijsvogeltjes gezien tijdens de hele tocht.

Onze boot, de First Choice, lag op een andere plek, want hij mocht niet langer dan 24 uur op dezelfde plek liggen. ’s Avonds heel gezellig zitten kletsen met iedereen. Weer gingen er een paar flessen wijn doorheen, maar nu ook gedeeld met anderen. Ik hoorde dat Herman 50 wordt en probeer nog even wat te organiseren. Samen met Connie en Sammy organiseren we wat cadeautjes en de bemanning weet ervan en zorgt voor een taart.

Om 23.00 uur naar bed.

Dag vier

Om 6 uur zijn we gaan varen, het is de bedoeling dat we 4 uur gaan varen. De bootmotor maakt nogal veel lawaai en de bemanning is niet gewend om rekening te houden met de gasten. Hoewel er geen schoenen aan boord gedragen mogen worden weten ze toch aardig te stampen.

De bemanning heet: kapitein Memhed, matroos Memhed, kok annex matroos noemen we Cookie en de dekzwabber is Turu, het is de bedoeling dat hij later de kapitein wordt. Hij is net een echte jonge hond en wordt veel en vaak in de maling genomen. Hij vat het over het algemeen luchtig op maar snapt niet veel van onze humor.

We  slapen nog wat voor het ontbijt.

Fayete baai

Er liggen hier veel schepen  bij elkaar. Onderweg zijn er een aantal mannen aan boord, Mart ook, die met een sleeplijn gingen vissen. Op een bepaald punt lukt het om beet te hebben en daar blijven we dan ook een paar rondjes varen. Er worden twee vissen ( 40 cm geel gestippeld, een soort makreel) gevangen en deze worden schoongemaakt en in de vriezer bewaard voor de barbecue.

Vandaag moet er een extra groot stuk worden gevaren, daar we gisteren de excursie hebben gehad en dus niet volgens plan weg konden.

We lagen in een baai, met in de hoek de verzonken stad (Cleopatra). Ik heb met Sammy een heel eind gezwommen, we hadden een drijfgeval, een lange slang. Na ongeveer een drie kwartier eruit, helaas ben ik teveel afgekoeld. Dat heeft tot gevolg dat ik niet meer kan lopen en dus bijna niet uit het water kan komen.  Dit tot ontzetting van sommige andere passagiers. De meeste weten inmiddels wat mijn wensen zijn wat hulp betreft.

Mart zwemt bijna tot aan de kant, ongeveer 500 meter en toen weer terug. Onderweg, toen hij bijna aan de kant was, voelde hij iets prikken, mogelijk een vis of kwal. Later zagen we een rode plek, gelijk een insectenbeet. Flip is ondertussen aan het kanoën en spot een grote volwassen soepschildpad met een hoofd van ongeveer 10 cm doorsnee. Na de lunch zijn we weer verplaatst naar een baai verderop en daar is Mart samen met Conny, Sammy en Flip naar de kant gezwommen en zijn ze de berg op geklommen naar een graf dat uit/in de berg gehakt was. Ditmaal met zijn schoenen en bloesje in een plastic zak.

Parasailen

’s Middags kwam er een speedboot langszij en vroegen of we wilden parasailen. Ze hadden hen al weggestuurd, toen ik weer aan dek kwam. Ik vroeg wat er aan de hand was. Ik hoorde het en riep de mannen weer terug. Ik  besloot dat ik nu echt een keer de lucht in wilde. Geen van de anderen wilde. De boot kwam en Conny sloeg aan het onderhandelen over de prijs. Helaas was ik zo dom om al in de boot te stappen, zodat zij wel begrepen dat ik mee zou gaan. Terwijl Conny aan het onderhandelen was gingen wij nog een paar anderen ronselen om ook mee de lucht in te gaan.

Uiteindelijk moesten we 17 euro de man betalen en we gingen met vijf man/vrouw de lucht in. De speedboot ging in volle vaart weg onder begeleiding van hele harde muziek. Ik voelde me weer echt jong en wild.

Drie gingen er mee om te kijken en twee ervan (Mart en Sammy) gingen uiteindelijk ook. Sammy vond het doodeng en vertelde later dat ze heel hard gehuild had in de lucht. Brigitte wilde wel maar vond het toch te eng, daar zij tenger is en het gevoel had dat de broek, waarin ze vastgegespt zat, ieder ogenblik uit kon gaan. Het was een fantastische ervaring, de lijn was tweehonderd meter lang en we gingen wel 100 meter hoog. Ze lieten je langzaam vieren en bij het naar binnenhalen minderde de boot vaart, zodat je met je billen in het water sleepte en dan trokken ze weer op en haalden je weer feilloos naar binnen.

De thuisblijvers hebben ons bekeken vanaf de boot met een verrekijker.

Regen

’s Avonds begon het ontzettend te regenen en waaien. De bemanning snelde weg en begonnen plastic over het zonnedek, waarop de matjes lagen, te trekken. Dat legden ze vast met waterflessen (verpakkingen van 6 x anderhalf liter flessen)  en andere drankvoorraden. Dus er werd hard gewerkt. De volgende buien zouden onze mannen helpen, die vonden dat ook wel een sport om te sjouwen en te werken om zo snel mogelijk het zonnedek toe te dekken.

We  hebben toen binnen gegeten. De overkapping op het dek was zo lek als een mandje. Ook onze kajuit lekte behoorlijk. Ons matras moest op zijn kant gezet worden zodat het water zo op de grond kon lopen. Toen het later op de avond droger werd disco! Op het achterdek. De tafel op zijn kant, een glas wijn, Turu met zijn macho gedrag, kortom dolle pret met Turkse muziek en later ook andere muziek, nog net geen Nederlands talig .

Toen we die nacht lagen te slapen, werden we weer wakker van de regen, in de hut, op het bed. Eerst hebben we nog geprobeerd te slapen met een emmer tussen ons in, maar dat was geen succes. We hebben het boeltje gepakt en zijn, op de tast, naar de bar/eetzaal kajuit gegaan in het donker. In het gangpad lag Turu, Mart struikelde bijna over hem, en op de bank kapitein Memehed, ik taste naar de bank en ineens voelde ik de kapitein. We schrokken ons een hoedje. Snel maakte hij plaats en ik kon samen met hem op de bank slapen en Mart op een zonnebedje voor de bar. Ik heb niet echt goed meer geslapen die nacht.

Dag 5

Richting Fayete, ongeveer drie uur varen. De zee was redelijk woest en er zat dus lekker beweging in de boot. Tegen het eind van de tocht kwam er weer een onweersbui opzetten en moest alles weer snel afgedekt worden. Inmiddels zijn de mannen er al aardig handig in geworden en weten goed wat er gebeuren moet. Na de lunch ging iedereen Fayete in. Mart en ik ook, maar door de afgelopen nacht (eigenlijk heb ik überhaupt niet echt goed geslapen) was ik te moe en ben halverwege weer terug gegaan. Mart is nog even doorgegaan en heeft oregano en basilicum gekocht. Voor ik wegging heb Mart nog even aangeraden om naar de kapper te gaan. Mart werd niet erg vrolijk van mij toen ik maar bleef aandringen.

Daarna heeft Mart nog een poging gedaan om te vissen en heeft hij een paar kleine visjes gevangen. En weer kwam de regen vrij plotseling met bakken uit de lucht. Snel de matras rechtop gezet. We hoopten op een droge nacht.

Om 21.30 gaan we met een stel (Marieke, Herman, Nico, Tineke, Ria en Jan) nog even de stad in. Daar kraaltjes voor Mirthe gekocht. Herman is aan het onderhandelen geslagen om shirts te kopen. Drie voor 15 euro, vier voor 17.50. De jongen is zo overrompeld dat we voor die prijs weggaan.

Op een terras gezeten en daar wat gedronken, ik heb een cocktail ‘Sex on the beach’ gedronken.

Om 23.15 terug naar de boot. De anderen hebben nog wat gedronken, wij niet. Deze nacht maar een beetje in een bochtje gelegen door de natte plek in bed.  Deze nacht liggen we vanwege de slechte weersvoorspellingen voor de nacht in de haven.

Dag 6

’s Morgens, genieten van het onderzee uitzicht vanaf de steigers. Er waren waterpokken en ander aangroeisel aan het beschot, daar zwommen allemaal kleine visjes tussendoor. Het leek net een aquarium, ik realiseer me hoe krom het is dat ik deze vergelijking maak, terwijl het meer logisch zou zijn dat ik een aquarium op deze natuur vindt lijken.

Een dag van weinig varen (1 uur) en veel luieren, Mart probeerde wat te vissen op gepen (lange palingachtige vissen met lange snuiten). Ik heb nog een stukje gekanood en genoot erg van de rust die ik steeds meer begon te missen, omdat we zo op elkaars lip zaten. Deze dag ging ook heel snel voorbij. De uitspraak van Nico was. “Als luiheid zou stinken, roken ze ons nu in Nederland”.

Een heel gezellige dag.

Dag 7

We begonnen om 6.00 uur te varen. Om 11.30 uur in een baai in zicht van Marmaris gelegen. Ik was erg moe en ben op gegeven ogenblik naar bed gegaan. Er kwam een onweerbui aan en de mannen moesten weer in actie komen. Mijn bril raakte daarbij te water. Mylene was nog in het water en wilde hem nog achterna zwemmen, maar het onweerde nogal en er kwam een grote boot aan. Ze moest uit het water. Maar deed dat niet totdat Herman heel boos werd. Ze werd bijna door de boot overvaren. Nog zag ze niet in waarom iedereen zo bezorgd was. Het bleef een poos hét gesprek. Nadat de regen gestopt was (ongeveer een uur later) ging Flip nog even kijken met de kano. Hij kon hem niet meer vinden en moest weer aan boord komen omdat we naar Marmaris zouden gaan. Ondertussen heb ik tijdens de regenbui overleefd met een paar vuilniszakken en een paar pannen, zodat de regen werd opgevangen. De pannen waren best groot en zaten voor een kwart vol.

In de haven moest er een plek worden gezocht tussen al die andere boten. Het was heel druk.

Mart ging er nog even op uit en wandelde door de bazaar en ging al snel buiten de stad kijken.

Hij liep langs een schoolplein (17.15) en de kinderen waren nog druk aan het spelen, Er waren vreselijk veel kinderen ( een paar honderd)aan het spelen (veel duwen en trekken aan elkaar) in uniform en ze werden naar binnen geroepen en toen kwamen er weer minstens zoveel kinderen naar buiten. Misschien de naschoolse opvang hier.

Daarna nog een stukje doorgelopen en weer naar de boot terug.

Dag 8

We hebben nog tot laat in ons bed liggen luisteren naar de gesprekken van Sammy en Conny met de bemanning. Ze gingen overal over: het werk van de bemanning die van april tot oktober op de boot zat, vrouw zijn, vrouwen versieren, homoseksualiteit, in iedere stadje een schatje. Dat leverde echte bekentenissen op.

Na het ontbijt (10.00 uur) moesten we weg. We zouden om 13.00 uur vertrekken met de bus naar Dalaman. Ik hoorde, aan het ontbijt al dat de flessen wijn die we gedronken hadden, niet de 8 euro (zoals op de prijslijst stond) zou kosten, maar 14 euro. Maar het was nog niet officieel, maar ik vermoedde dat dit oorlog zou worden.

Na het ontbijt vertelde ik Mart en anderen van de geruchten. Mart stapte op Turu af (hij was de enige die een heel kleine beetje Engels sprak) om af te rekenen en daar sloeg de vlam in de pan 12 flessen wijn en water dat moest worden afgerekend. Mart was laaiend; ik heb Mart nog niet vaak zo boos gezien en Herman kwam de boel wat sussen, maar had 22 flessen te betalen. Kortom, er moest iemand worden bijgehaald van een andere boot die wel Engels sprak. Deze vertaalde het conflict. Er ging uiteindelijk wel veel van de prijs, 31 euro, en er werd een hand gegeven.

Ik vond het heel verdrietig dat er zo een smet op onze hartstikke leuke vakantie kwam. Mart zette zich erover heen en betaalde uiteindelijk 11 euro per fles.

Toen we van boord gingen leken de contacten al snel bekoeld, zo voelde ik dat, maar ik was vreselijk moe en zocht daarom ook geen mensen op. Ieder ging zijns weegs in de stad. Als we elkaar tegenkwamen werd er gegroet en een stukje meegelopen. We hebben nog even een paar slofjes voor Lucas gezocht. Niet kunnen vinden. Maar Mart heeft wel een rugzakje voor Lucas gevonden. In de vorm van een tekkel.

We hebben nog wat druiven en een paar granaatappels gekocht als lunch. Daarna naar het kantoor van Eyer Yachting gegaan en daar wachten op de bus.

Conny en Sammy kwamen nog even bij me zitten en Conny herkende mijn vermoeidheid in praten (dubbele tong en niet op woorden kunnen komen). Haar moeder heeft ook ms.

Om 13.15 uur vertrok de bus. Er zaten veel andere vakantiegangers in, zodat we geen contact meer hadden met de rest van de groep .Na twee uur waren we in Dalaman. We vonden de rit erg eentonig, De meeste tijd bestond het landschap uit bergachtig landschap begroeid met veel loofbomen en veel vuilnis in de berm van de weg.

Op het vliegveld ging ik naar de wc. Een Turkse wc. Niet erg comfortabel voor me. (goed om te wennen voor mijn reis naar Lourdes) Later bleken er ook nog ander wc te bestaan.

Ik was vreselijk moe en wilde gewoon niets en het was heel druk in de hal waar we zaten. Sammy en Conny kwamen nog even bij ons zitten een beetje afleiding. Op gegeven moment kwamen Herman en Ria nog even adressen uitwisselen en van Sammy en Conny kregen we ze ook.

Toen we richting gate gingen werd ik helemaal akelig en kon alleen nog maar huilen. Ik wilde weg bij die mensen vandaan en frisse lucht. Ik ben naar de slurf gefietst  en ben daar gaan zitten op de grond. Er kwam luchthaven personeel en vroegen of ze wat konden doen. Ik heb snikkend gezegd dat ik naar buiten wilde, dat ik frisse lucht nodig had en mocht toen naar buiten. Ik mocht als eerste het vliegtuig in en me een beetje verdekt opstellen, om zoveel mogelijk prikkels te vermijden. Ik voelde me ziek van vermoeidheid.

Weer thuis

20.20 uur landen we en Elke en Bent hebben ons opgehaald.

Elke en Bent waren de sleutel vergeten, en onze sleutels lagen binnen de reservesleutel van Moniek en Bob was zoek, dus Elke en Bent naar huis om de sleutel te halen. Thee gedronken bij Moniek en Bob en toen Elke terug kwam snel naar bed.

Epiloog

De volgende dag bleek mijn nieuwe sandaal nog onder het bed aan boord te liggen. Ik had hem waarschijnlijk omhem tegen de regen te beschermen te ver onder het bed gegooid. En Mart had ik gezegd dat hij niet meer onder bed hoefde te kijken, want dat had ik al gedaan. Gelukkig is hij twee weken later, op aandringen bij het reisbureau, naar mij teruggestuurd.