CCSVI - Ik krijg veel vragen(16-1-2011) |
Lieve vrienden en familie, |
Ik krijg veel vragen…… echte vragen. Gaat het nog steeds goed? Merk je nog steeds verbetering? Om jullie niet langer in spanning te laten…… ja, ik merk nog regelmatig bijzondere, voor mij bijzondere dingen op. |
Toen we de kerststal gingen opruimen zat ik op mijn knieën. Ik kon dat eigenlijk niet meer zonder in no time hele erge pijn in mijn voeten te krijgen. Nu zat ik 10 minuten of zo op mijn knieën en ik merkte dat ik geen pijn kreeg. Toen ik wilde opstaan kon ik dat zonder naar een stoel of iets dergelijks te kruipen waaraan ik me kon optrekken. Ik zette mijn voet neer en stond gewoon op!!! |
Ook kan ik weer trappenlopen. Niet met twee voeten op een tree en dan de volgende tree, me stevig vasthoudend, maar de ene voet en dan op de volgende tree de andere voet. De trap in de Stadschouwburg - ongeveer 30 treden - liep ik met een hand aan de leuning. Toen ik verder naar mij plaats moest, moest ik zonder leuning verder en dat ging!!! |
Verder was ik dit weekend naar het winkelcentrum op mijn fiets. Daar aangekomen sprong ik van mijn fiets! Ik had mijn rechter(slechte) voet over het frame getild en sprong al rijdend en dus daarna snel reagerend door snel te lopen, eraf. Ik schrok me rot. Het gebeurde automatisch. Een vroegere buurvrouw kwam me tegemoet. Ze had me nog niet zonder scootmobiel gezien, ze bleef stomverbaasd staan kijken en zei: ’Wat doe jij nou!” ik was te verbaasd om er iets verstandigs op te zeggen. Mart klonk boos bezorgd: ‘Dat zou ik niet nog een keer doen!’ Poeh, dat beloof ik. |
Ik vind bepaalde dingen wel ingewikkeld. Ik merk dat ik het eng vind om door de winkel te lopen. Ik heb daar niet zulke goede ervaringen mee. Toen ik eens in de winkel liep omdat ik met Tooty(mijn autootje) was, kon ik ineens bijna niet meer verder lopen en zakte ik door mijn benen. Ik moest toen op een krat gaan zitten en daar zakte ik door. Ik heb hard gelachen, maar dat maakt me nu nog onzeker. |
Vandaag hebben we een wandeling om de Westbroekerplas gemaakt zonder krukken, ongeveer 2,5 km. Dat vond ik ook eng omdat het onregelmatige paden zijn. Eigenlijk zijn ze best goed, maar ze zijn niet geasfalteerd en er zitten een paar heuveltjes in. Ik heb het gedaan en weer mezelf overwonnen. |
Nu moet ik nog zoeken naar signalen van mijn lijf, die ik kan interpreteren als: ’Ik ben moe’. Want mijn ms-moeheid, daar is geen spoor meer van te bekennen. Maar ik heb nog wel MS en het is dus belangrijk me niet dagelijks uit te putten. Die MS-moeheid zorgde dat ik me misselijk en ziek voelde. Nu weet ik niet hoe het voelt om moe te zijn. Na de wandeling van vandaag stond ik stil en toen voelde ik een soort deining in mijn hoofd. Ik denk dat ik toen even te ver ben gegaan. Ik rust nog steeds niet tussen de middag!! Dus moet nog een evenwicht vinden in mijn tijdsbesteding. |
Mart en ik zijn beide redelijk opgekapt van ons fietsavontuur op 1 januari. Mart heeft geen hoofdpijn of spierpijn meer en de wonden zijn bijna helemaal genezen. Ik heb nog een klein beetje last van neus, tanden en borstbeen. Ook weer goed afgelopen! |
Ik blijf verbaasd en voel me nog best onzeker. Bedankt voor jullie belangstelling. |
Dikke knuf Martin en 10e |
