Wat een geweldige zomer hebben we gehad. Voor ons bleef het zonnetje maar schijnen.

Eerst naar Buitenkunst (www.Buitenkunst.nl). Ik heb daar zelfs een intensief programma gevolgd met zo nu en dan een dagdeel vrijaf. Het was weer geweldig gezellig. De regenbuien negeerden we, zelfs toen mijn crocks langs mijn stoel kwamen drijven toen ik in mijn voortent aan het lezen was.

Daarna hebben we langs de Donau gefietst. Ik was best zenuwachtig. Vooral was ik bang voor mijn onhoudbare drang te bewijzen dat ik echt kon fietsen. De bergen, die opdoemden toen we bijna in Donaueschingen waren, bij de bron van de Donau in Zuid-Duitsland, deden me het zweet uitbreken. Ik had op internet en in een boekje gelezen dat de route redelijk vlak zou zijn. Had ik niet goed gelezen of hadden ze de waarheid verzwegen. Gelukkig bleek geen van beide waar, de route was over de grote lijn genomen redelijk vlak. Met mijn “ruckwind fahrrad” (rugwind fiets) zoals de Duitsers de e-bike noemen, was het goed te doen. Ik heb maar 2 keer hoeven afstappen omdat de helling te steil was. Beide keren heeft Mart eerst zijn eigen fiets naar boven moeten duwen en daarna die van mij.

De hele weg was gemarkeerd met bordjes, dus dat was redelijk makkelijk en de Gästhofen en Gästhause waren makkelijk in het boekje, dat we bij ons hadden, te vinden. In het begin reden we naar het adres waar we meenden dat ze een bed voor ons hadden. Maar de teleurstelling was te groot als bleek dat ze vol zaten. Daardoor kregen we de wijsheid om tijdens onze lunchstop te bellen en te reserveren. Meestal moesten we om bij onze kamer te komen trappen op, zo moe ik was, was dat telkens weer geen probleem. Een keer was de wc een verdieping lager, gelukkig hadden we een waterdichte prullenbak.

We reden gemiddeld 75 km per dag en één dag hebben we niet gefietst. Dat hadden mijn billen wel even nodig. Ik had geen ms-pijn, maar zadelpijn, oefff…! Daardoor bleef deze fietstocht nog lang (niet alleen in mijn geheugen gegrift) aanwezig. Ook werd het weer duidelijk dat ik moeilijk tegen de warmte kan. De laatste dagen was het zo’n 35 °C. Ik ging me er echt ziek van voelen. Tot 3 jaar geleden had ik geen last van warmte, maar juist van koude. Toen ik na de vakantie thuis weer zo’n ervaring met warmte had heb ik mijn koorts opgenomen en bleek ik 38,8 ° te hebben en na een uurtje in een koele ruimte was dat weer teruggelopen naar mijn normale temp van 36,5°. Mijn thermostaat heeft ook ms.

We hebben het hartstikke naar ons zin gehad ondanks de zadelpijn en de warmte. Het smaakt naar meer.

Helaas werd de rest van de zomer getekend door de scheidingsperikelen van onze dochter. Dan blijkt wat stress doet met ms. Ik merk dat een aantal symptomen weer verergeren. Hierdoor weet ik niet goed wat de CCSVI behandeling nog voor een uitwerking heeft. Ik heb gelukkig nog steeds geen last van de ms-vermoeidheid. Soms ben ik weer wat wiebelig in mijn hoofd en de aangezichtspijn voel ik soms heel erg ver weg. De sensibiliteitsstoornissen (gevoeligheid van de huid) zijn nog steeds weg.

Als ik kijk wat ik nog steeds per week doe…… dan weet ik dat ik nog steeds veel baat heb van de Liberationtherapie (CCSVI behandeling) die ik in december 2010 heb gehad.

Ik ben door een aantal mensen benaderd en er werd me gevraagd mijn ervaringen te delen, omdat deze mensen overwogen de behandeling ook te gaan doen. Nadat zij in België waren geweest zijn er mensen waarbij er geen of nauwelijks verbetering was. Gelukkig zijn er ook mensen waarbij de behandeling wel aansloeg.