9 mei 2008

La Fortuna

Ik werd om 5 uur zoals gewoonlijk wakker, Mart begint wat te wennen aan de tijden hier. Ik heb de hele nacht liggen woelen, het was 29 graden voor we gingen slapen en we gebruikten de airco om wat te koelen, toen het 25 graden was hebben we hem uitgezet vanwege het lawaai en uit energieoogpunt. Toen ik wakker werd was het weer 29 graden en de vulkaan die we vanuit ons huisje kunnen zien ligt tot de voet aan in de wolken. Ik zette de deur gelijk open en ging lezen. Ik ben het boek “De Vliegeraar” aan het lezen en voel me verontwaardigd over zoveel onrecht. Daar word ik niet veel koeler van en om 6.00 uur besluit ik af te koelen in het zwembad. Toen ik buiten kwam liepen er overal mensen met camera’s. Ze waren vogels aan het spotten en waren erg blij en opgewonden dat ze een kolibrie zagen. Wij hadden ze de dag ervoor al in overvloed gezien. In elke struik zat er wel één of twee. Het blijft fascinerend hoe die kleine vogeltjes de honing uit de bloemkelken halen, maar als je er zoveel ziet lijkt het toch te wennen.

Toen ik bij het zwembad kwam stonden er twee jongens het zwembad schoon te maken. Ze vonden het prima dat ik ging zwemmen. De wolkendeken trok weer van de vulkaan. Heel bizar om dat te mogen aanschouwen. Toen ik na een half uurtje was afgekoeld kwam er een man met een grote camera richting het zwembad. Ik riep hem toe:”No paparazzi, please!” de man schrok, maar toen hij mijn lach zag moest hij ook lachen. Daarna ben ik terug gewandeld. Mart was inmiddels ook wakker en om 7.30 uur zijn we gaan ontbijten. Daarna hebben we rustig bij het huisje gezeten en vogels gekeken. Het was nog steeds erg warm en broeierig.

Op gegeven ogenblik vonden we het nodig om toch maar iets te gaan ondernemen. We gingen naar La Fortuna. Toen we de plaats inreden werden we gewaarschuwd met lichtsignalen. Mart/wij waren weer aan het spookrijden. We keerden snel om en reden de goede kant op. Ik voelde me niet lekker, misschien de hitte of toch te weinig gedronken. We liepen een soort boekingkantoortje binnen en informeerden naar de prijs voor een kajaktocht ($40), ze moest ervoor bellen naar het adres van de folder. Daarna hebben we even rondgelopen en bedachten we dat we een eettentje voor vanavond wilden zoeken. We meenden er een gevonden te hebben. Een straatentje, met groot overdekt terras. Daarna een supermarkt in geweest en nog enkele kleine winkeltjes bekeken. Toen zijn we nog gaan kijken naar het nationaal park Vulcano Arenal. Dat was ongeveer 10 km terug over een verharde weg. Daarna een onverharde weg in en die 9 km volgen. Dat hebben we gedaan. Na 3 km hobbelen vonden we het ver genoeg. Veel lopen konden we toch niet meer. Inmiddels was het weer pijpenstelen gaan regenen. Dat betekent niet dat de temperatuur dan zakt en dat het opfrist, het is een lauw buitje, de wegen spoelen uit, de auto wordt weer een beetje schoon en het stuift niet meer zo. Dus we besloten terug naar ons huisje te gaan. Daar heeft Mart geïnformeerd naar de kajaktocht. De receptionist schudde de prijs zo uit zijn mouw $55 voor dezelfde tocht, onder dezelfde voorwaarden. Toen wij die avond naar het dorp gingen hebben we bij de dame geboekt. We zullen morgenochtend om 7.45 uur opgehaald worden met een busje bij het hotel.

We vonden het schandalig, geldklopperij, alles voor de rijken, terwijl zo’n dame hetzelfde werk doet voor $15 minder. Het bleek dat de dollar duurder was geworden deze dag ten opzichte van de ochtend.

Om 18.00 uur zaten we zoals een goede Hollander betaamt aan het diner. Mart kreeg van een grote Tica (Costaricaan, zoals ze zichzelf noemen) een goede raad. De man raadde ons een steak aan. Mart zei hem dat als het niet goed was ze even zouden gaan knokken. De man lachte hard en we zagen dat hij zijn voortanden miste (misschien van een vorige knokpartij?)

Hij liep naar zijn collega’s en vertelde hun de supergrap. Iedereen keek naar Mart en moest ook lachen. Waarom? Mart ziet er toch goed uit?

Toen we naar huis reden en van de hoofdweg afsloegen zagen we een gordeldier lopen, prachtig! We snappen niet dat zo’n hotel met zulk een allure de weg niet verhard. Het stuk van de hoofdweg tot het hotel, ongeveer 500 meter, zit vol gaten en kuilen.

We zaten nog even buiten, ineens zat er een kikker onder Marts stoel.