7 mei 2008

Santa Elena-La Fortuna

Dag 5 alweer, het lijkt of we hier al een beetje thuis zijn. De mensen leren we een beetje kennen, de weg is voor ons ook niet helemaal onbekend meer en we lachen om onze beginners fouten. Mart die tegen het verkeer in reed, de computer die commando’s in het Spaans gaf en dat we daarom de attachments niet meegezonden kregen, we meenden dat we tot 7.30 uur minstens in bed moesten blijven, ik die me drie keer achter elkaar omkleed omdat ik nog niet goed weet elke outfit het meest geschikt is voor de volgende activiteit. ’n Korte broek op mijn fietsje gaat nog, maar als er van je verwacht wordt ook nog een stukje te lopen, dan moet ik mijn grote schoenen aan en dan ben ik geen visitekaartje voor Nederland. Nu we deze dingen en nog meer een beetje door beginnen te krijgen gaan we ons meer thuis voelen, het voelt als de tropische Achterhoek. Je bent wel weg, maar ook weer niet.

Zo druk het was in de vorige lodge, waar we weg moesten, omdat het vol zat met reserveringen, zo rustig was het hier, we waren een nacht zelfs de enige gasten en de volgende gasten zaten een stuk verderop. Vanuit ons huisje kon je niets of niemand zien. We hoorden de brulapen wel niet zo goed meer als in de Cloud Forrest Lodge, maar we hoorden ze nog wel. De vele verschillende vogels en de geluiden van andere dieren waren voor ons voldoende om een dagje eraan te plakken en te genieten van een rustdag. Ik merkte dat ik dat wel nodig had.

Na het ontbijt, de mevrouw van de “Bakery” wist al aardig hoe we ons ontbijt wilden,

zaten we voor een schooltje en ik vroeg Mart of hij geen zin had om daar eens binnen te kijken, tijdens een les of zo. Maar daar had hij geen zin in. Wel konden we vanuit onze ontbijtlocatie de kinderen gadeslaan. We besloten dat schooluniformpjes toch wel wat hadden. Misschien toch maar weer invoeren? Deze dag lekker gerelaxed, moeilijk vol te houden met wat bier en pinda’s en 30 graden met ongeveer windkracht 6, we verbranden levend. Morgen andere zonnebrandcrème halen, factor 45.