4 mei 2008

Santa Elena

Om 5 uur werden we wakker van een oorverdovend gebrul. Een ogenblik vroegen we ons af wat dat kon zijn, maar al snel wist Mart dat het waarschijnlijk brulapen zouden zijn. De zon kwam op en de meest exotische vogelgeluiden omringden ons. We hebben nog even geslapen en om 7.30 uur zijn we opgestaan.

Na het ontbijt zijn we gaan kijken of we eventueel een canopy tour konden maken. Eerst moesten we dan ons startpunt opzoeken. Ik had mijn wandelschoenen aan en mijn krukken bij me. Nog een ogenblik vroeg ik me af of ik niet beter met het fietsje kon gaan, maar nadat we de eerste 10 stappen op het pad, dat een zijpad van de oprijlaan was, gezet hadden, bleek dat helemaal geen optie. Het pad was stijl, met treden of boomwortels of allebei en niet breder dan 6o cm. Ik besloot de treden te tellen, ik kwam uit bij 50 treden, dat bleek nog geen 10e van de route die we moesten afleggen.

Het was geweldig, de uitzichten, prachtige vogels, vlinders, insecten en één hagedisje gezien. De geluiden maken je nieuwsgierig en daardoor hebben we de hele weg fluisterend of zwijgend afgelegd. Ik heb er een uur over gedaan, we hebben 200 meter onafgebroken geklommen over treden, stenen, zand of boomwortels.

Wat heb ik een conditie! Whoooo. Ik ben wel een paar keer even blijven rusten, maar al snel kon ik verder. Mart genoot ook van alles wat hij zag en van ons nieuwe fototoestel. We hebben best mooie foto’s gemaakt. Telkens weer zijn we verbaasd dat we maar zo weinig nodig hebben om ons ontzettend gelukkig te voelen. We kunnen nog samen iets ondernemen. Yes!

Om 10.15 uur kwamen de mensen van de canopytour en wij waren toen op het startpunt. Ik vroeg de gids of we mochten kijken zodat we konden afwegen of we ook zouden kunnen meedoen, morgen of zo. Ik zag hoe de deelnemers over een loopplank, 30 cm, naar boven gingen, met een soort broekje aan met allerlei haken. Het zag er professioneel uit, tot zover zou het goed gaan. Ook het abseilen zou nog gaan, maar de touwladders die jongen beschreef zou een waar avontuur worden. Hij verzekerde ons dat het ons, de gidsen, Mart en mij zou gaan lukken om me omhoog te krijgen. Oké, we gaan ervoor.

Morgen om 10.30 uur zijn wij van de partij. Mart en ik spreken af dat ik morgen om 10.00 uur alvast naar boven begin te lopen, dan hou ik de boel niet zo op.

Daarna dalen we af en gaan via een ander pad terug op aanraden van de gidsen. Zij vertelden dat we langs dit pad misschien brulapen tegen zouden komen. Die hebben we niet gezien, maar wel allerlei prachtige planten, epifyten en varens. Daarna naar het restaurant om een heerlijke ananasdrank te drinken. Ik ben gaan rusten en Mart is naar het dorp gelopen en heeft wat boodschappen gedaan en heeft bij een lodge in de buurt gereserveerd voor morgen.

De temperatuur ligt rond de 25 graden en als je binnen bent hebt je het idee dat er een stevige herfstwind buiten is, je twijfelt of je naar buiten zult gaan. Zo traumatiserend is het Nederlandse klimaat.