2 mei 2008

De Reis

Ondanks dat de tassen gepakt waren vonden we dat er nog veel moest gebeuren. Gelukkig konden we nog wegdommelen en werd het toch nog snel 7 uur. Ronald zou ons naar het vliegveld brengen. Ik had gezegd dat we tussen 10.00 uur en 10.30 uur opgehaald wilden worden. Dat vond Mart aan de late kant, want je moest 3 uur voor vertrek op Schiphol zijn. Ik wist dat we er twee uur voor vertrek moesten zijn, de dame van het reisbureau had mij dat verteld. Om 9.50 uur belde Hanneke, ze wilde ook meekomen met Tom: ”Mam ik wil je even zeggen, we komen wel zo snel mogelijk, maar Tom moet zijn 10.00 uur flesje nog en hij heeft ontzettend gepoept.” Ik voelde de stress opkomen, alsof die er nog niet was. “Oké,” probeerde ik beheerst en begripvol te klinken, “misschien kun je Tom hier het flesje geven, maar geef hem maar snel een schone luier.” Han probeerde mij gerust te stellen en zei dat ze er zo spoedig mogelijk er zou zijn. Ik rekende snel uit en voorspelde dat ze er niet voor 10.30 zouden zijn. Hoe vertel ik dit Mart. Han wilde me nog wat zeggen, maar ik brak snel af anders zou het nog later worden. Ik probeerde heel rustig Mart te zeggen dat het wat later zou worden voor ze ons op kwamen halen. Mart reageerde zoals ik verwacht had. Mopperig gaf hij mij de schuld, ik had tenslotte gezegd dat het niet erg was als het 10.30 uur zou worden. Snel dook ik de badkamer in en poerde verwoed mijn frustratie af op de toiletpot. Ik riep naar Mart: “Relax, het komt wel goed!” Het stemgeluid weerkaatste hol in de pot en ik hoorde de spanning in mijn stem. Als Mart dat maar niet hoorde. Dit overdenkend richtte ik me op en hoorde Hanneke: ”Dat is snel, hé!” Ik schrok me een hoedje. Ze hadden ons vanuit hun auto voor onze deur gebeld. Geintje.

Nadat we een fotocollage van Tom hadden gekregen en afscheid hadden genomen van Han en Tom konden we gaan.

Op Schiphol konden we vrij snel inchecken en konden door de douane. Ik was als vanouds een bezienswaardigheid doordat ik mij met mijn fietsje voortbewoog. Ook de douane was zeer verbaasd en vroeg of ik op de fiets naar Costa Rica ging. Er werden over en weer geintjes gemaakt en we konden gemakkelijk door. We hebben nog even koffie met appeltaart genuttigd en het vakantiegevoel maakte zich meester van ons.

Toen we de gate in gingen heeft Mart het fietsje in de tas gepakt en heeft hij hem afgegeven zoals kinderwagens ook werden afgegeven.

We zaten op afdeling comfort class en dat gaf inderdaad extra ruimte. Precies op tijd vertrokken we. Het was redelijk helder weer en ik kon genieten van het uitzicht. We kregen een eigen digiplayer met een aantal films, documentaires en muziek erop. Na één uur kreeg ik erge tremoren en krampen, ik had best veel last en kon nauwelijks meer stil zitten, gelukkig ging dat na ongeveer drie uur over. Ik kreeg toen een heel doof gevoel, maar de erge pijn was weg. Negen en half uur later kwamen we aan in Miami. Daar werden we door een knul afgehaald met de rolstoel. Hij loodste ons door douane, deze deed nogal norsig, toen ik liet merken dat ik het vervelend vond dat we de boel ophielden ontdooide hij, hij glimlachte en zei dat anderen maar moesten wachten. Nadat hij mijn vingerafdruk en een foto genomen, maakte ik een grapje en vroeg of hij die boven zijn bed zou gaan hangen. Hij moest daar hartelijk om lachen en zwaaide ons vrolijk uit. De knul die ons begeleidde bood ons aan om ons in te checken bij American Airlines, Mart gaf onze papieren en hij liep ermee weg. Even later kwam hij ermee terug, Mart moest het zelf doen, je zag aan hem dat zijn zelfvertrouwen een deuk had opgelopen.

Terwijl Mart naar de incheckbalie ging bracht hij me naar de gehandicapten restroom. Hij nam de rolstoel mee en zou Mart op gaan halen. Dat laatste heeft hij nagelaten; gevolg was dat Mart mij een half uur heeft lopen zoeken. Net op het moment dat er een mannetje zich af ging vragen waarom ik nog niet werd afgehaald, kwam Mart. Het weerzien was meer dan hartelijk. Mart bood weer aan zelf te duwen. Maar dat mocht niet vanwege de aansprakelijkheid. Na drie en half uur in Miami geweest te zijn vertrokken we.

Boven Labrador

Tijdens de vlucht sliep iedereen bijna. Wij hadden twee lege stoelen naast ons en daar ben ik lekker op gaan liggen.

In San José werden we weer afgehaald door een meneer. Dit kwam ons veel beter uit, want we hoefden nergens te wachten.

Bij de bagage kwam er een man met een bord op ons af met o.a. onze namen erop. We kregen een sticker opgeplakt met ARA tours erop. Buiten stond zoals aangekondigd Thomas ons op te wachten. Hij bracht ons naar het hotel en ondertussen heeft hij ons van alles uitgelegd. We kregen een map met allerlei informatie. We zijn zeer tevreden over al deze gegevens. Nadat Thomas een kamer voor ons op de begaande grond geregeld had, konden we ons na een reis van totaal 20,5 uur (van huis tot hotel) neervlijen op een tweepersoonsbed. De dame achter de balie vroeg nog of dat geen bezwaar was. Thuis slapen we gelukkig niet anders. Ik was moe, maar heel tevreden over hoe ik me voelde.