21 mei 2008

Jaco

De hele nacht is het doorgegaan met regenen. Het lijkt erop dat de regentijd echt is aangebroken. Ieder middag begint het om een uur of twee te regenen en het blijft dan lekker doorregenen, soms afgewisseld met hevige buien en miezerige buitjes. We zijn blij dat we pas in de laatste week te maken kregen met de regentijd. Want dan hadden we toch duidelijk onze tijd anders in moeten delen. Hoewel we vanaf het begin al vroeg wakker waren en onze activiteiten dan ook plaatsvonden. Maar de muggen en andere insecten zijn zoveel actiever sinds de regentijd. Ondanks het muggengaas, de deet en de vitamine B zijn we toch al diverse keren gestoken.

Deze morgen zijn we naar het galerie dorpje bij ons hotel gelopen. Je kon er hout, aardewerk, textiel en sieraden kopen. Leuke dingen. Maar er was gewaarschuwd geen houten voorwerpen meenemen over de grens. Dus dat doen we dan ook maar niet, hoewel er genoeg bij zit dat ik leuk zou vinden, zoals de schommelstoel die Hanneke graag wilde.

Onderweg kwamen de een leguaan van 1 meter lang tegen. Prachtig beest.

We hebben de auto genomen want we wilden de verhalen opsturen. Dat moest in een internet café 12 km verderop. Ze hebben hier alleen draadloos internet, vanuit je eigen laptop. Maar mijn lappie heeft dat niet. We zullen wel afscheid moeten nemen van mijn trouwe vriend ”Lappie” want zijn accu is helemaal ter ziele. Ook zijn elektriciteitsnoertje is ook ter ziele. Gevolg daarvan is dat ik ieder paar regels moet opslaan, want anders kan alles zo maar weg zijn. Dat is me dus al een paar keer gebeurd. Grrrr.

Nu gebeurde het me dus weer.

Toen we bij het internetcafé waren geweest, zijn we naar de Pacific geweest. We reden door een klein achteraf dorpje. Dat is heel bijzonder om te zien. Ik zag op een waranda een rolstoel naast een bed staan, met in het bed een man. Zo ziet het leven van een gehandicapte er hier dus uit. We zagen ook een speciale telefoon aan een lantaarnpaal voor rolstoelgebruikers. Dus extra laag. Maar volgens mij ben je geen rolstoelgebruiker meer als je bij die telefoon bent, want als rolstoelgebruiker kun je onmogelijk bij die telefoon komen, grote keien en kuilen op de weg ernaar toe.

Onderweg in een soort weilandje hoorde ik ara’s schreeuwen. We zijn gestopt en Mart heeft foto’s proberen te maken. Bijzonder om de beesten hier zo mooi in de natuur te zien.

Bij de Pacific hebben we een half uurtje van de zee, vogels (fregatvogel en pelikaan) en een strandjutter die met zijn ossenwagen voorbij kwam, genoten.

Op weg naar ons verblijf zijn we nog naar een groep krokodillen gaan kijken. Ze liggen daar bij een brug. Volgens ons voeren ze die krokodillen, want het is een zekere plek om ze daar te ontmoeten. Toen we er stopten werden we door een paar Tico’s, zo noemen Costaricanen zichzelf, gewaarschuwd om de auto niet onbeheerd achter te laten. Er komen regelmatig dieven die stoppen met hun auto en breken de deuren open, binnen een minuut zijn ze weer weg. We hadden niks in de auto, dus we konden met een gerust hart gaan kijken.

De krokodillen lagen in de modderpoel naast de brug die groot was zo’n 200 meter en diep naar het water zo’n 35 meter. Het was net een dierentuin want er kwamen telkens mensen kijken. Aan de overkant van de brug kon je allerlei souvenirs kopen.

Thuis aangekomen zijn we gaan koffie drinken. Toen begon het hier ook te regenen. Aan de andere kant van de berg bij het internetcafé regende het al pijpenstelen.

Mart heeft ’s middags nog een stukje gelopen, met zijn capeje om. Hij vond het te warm en liet zich liever nat regenen.