17 mei 2008

San Gerardo de Dota

Ook ik heb vanmorgen uitgeslapen tot 7.30 uur. We hebben buiten ontbeten, het was een prachtige dag. Juan, onze ober, was weer blij ons te zien. Het is wel apart, de obers vinden het fijn zich voor te stellen en onze namen te weten. In het begin dacht ik dat ze dat wilden weten omdat ze dat konden koppelen aan de rekening voor het gebruikte. Maar Jeffrey maakte me de vorige avond duidelijk dat het niet logisch was dat we allebei Leewens heten. Oké, de voornamen, dan kon hij ons persoonlijk aanspreken. Hij vertelde dat hij 24 dagen, 10 uur per dag, achter elkaar werkte en dan 6 dagen vrij had. Later hoorden we dat ze recht op 12 vakantiedagen per jaar hebben. Waar hebben we het in Nederland over.

Na het ontbijt is Mart zich gaan klaarmaken voor DE grote tocht. Een tocht die weliswaar 8 km was maar door het woud op en door de bergen werd er gezegd dat het 4 tot 6 uur kon duren. Mart had het mobieltje, dat we bij onze huurauto kregen, meegenomen. Heel slim, want daarmee zou hij onze lodge kunnen bellen als hem iets zou overkomen, een enkel zwikken of de weg een beetje kwijtraken, waardoor hij niet op tijd, voor 18.00 uur, thuis zou kunnen zijn. Gewapend met Deet, insectenbestrijdingsmiddel, extra drinken en biscuitjes als noodrantsoen ging hij op pad. Ik zei hem dat ik hem een stukje zou wegbrengen, maar al snel, na 100 meter klimmen, bleek dat ik hem erg zou ophouden. Dus we namen afscheid.

Ik heb nog eens 150 meter naar boven geklommen en genoot van het zoeken en ontdekken van allerlei sporen. Het was warm en ik moest klimmen over de weg, die behoorlijk geplaveid was, door de diverse vrachtauto’s die fruit (perziken en avocado’s etc.) naar beneden reden. Maar de losse stenen maakten het me niet erg makkelijk.

Na anderhalf uur was ik weer terug. Ik maakte me klaar om een ochtend en grotendeels de middag alleen door te brengen. Ik probeerde nog of mijn eigen mobieltje ontvangst had, zodat ik zou kunnen Sms’en. Maar helaas ik had geen bereik. Gisteravond wilden we de mailtjes versturen, maar het hele internet lag er hier uit. Dus geen contact, jammer.

Ik heb nog even met onze excentrieke buurvrouw staan praten. Een Duitse dame van 61 die hier een km of 60 verderop, al 12 jaar, een biologische eco finca (boerderij) heeft. Zij heeft daar af en toe Amerikaanse groepen ex-drugsgebruikers die aan het eind van hun afkickperiode even komen werken als afsluiting van hun therapie.

Ze gaf nog wat tips en vertelde veel over Costa Rica. Ik had de tijd.

Ik heb wat zitten lezen en puzzelen en juist toen ik weer een stukje wilde gaan lopen kwam Mart er al weer aan. Het was pas 12.30 uur. Ik vroeg wat er aan de hand was. Niets, zei hij, ik heb lekker doorgestapt en het viel erg mee qua zwaarte. De tocht was over redelijke paden en je had mooie uitzichten. Hij had het heel vervelend gevonden dat hij regelmatig door een zwerm vliegjes werd achtervolgd. Ze deden niets, maar bleven voortdurend zodra hij zich bewoog op 10 cm van zijn gezicht vliegen. Daar hielp de Deet ook niet voor.

Toen hebben even geluncht. We kregen dezelfde kaart als die we kregen voor het diner. Salade en een kop soep was voldoende. Birgid, onze buurvrouw, kwam even bij ons zitten en we hebben leuk zitten kletsen.

Vanmiddag trok het ineens, binnen 10 minuten, helemaal dicht en het plensde van de lucht. Mart was geheel gemotiveerd om te kijken waar we morgen naar toe zullen gaan. Naar de Pacifickust, Dominical. Waarschijnlijk zal het daar weer behoorlijk warm zijn. Toch lijkt dat ons op dit ogenblik weer heerlijk.