13 mei 2008

Boca Tapada- Alajuela

Zoals gewoonlijk was ik om 5 uur wakker, Mart werd om 6 uur wakker. We hebben de tassen al gepakt voor het ontbijt. Daar ontmoetten we weer de Duitsers. We wisselden nog wat ervaringen uit, we voelen ons erg ervaren. Zij zijn hier nog maar pas 2 dagen. Echte beginnelingen, hum. Toch is het gek dat het voor ons voelt alsof we zoveel weten en tegelijkertijd zijn we als pasgeboren kinderen in Costa Rica. We vertellen hen over de leguanen in de bomen, de ervaringen in La Fortuna en Monteverde.

Daarna geven ze ons de folder van Alajuela en nemen we afscheid van iedereen. We geven Marco nog even ongevraagd een tip: misschien kun je iets aan die 25 km slechte weg laten doen en een bewegwijzering zou ook wel handig zijn. Tijdens de 25 km van de slechte weg stond er maar één keer een bord met een plaatsnaam en 10 km voor de lodge hing één bord over de lodge. Hij vond dat er misschien wel een keer iets aan de weg kon gebeuren, maar een goede weg zou zijn lodge misschien te druk maken. We snapten er niets van, de Hollandse handelsgeest is aan hem niet besteed.

Daarna gingen we snel weg, snel de airco aan, hé lekker! Ondanks dat het pas 8.30 uur was zweetten we al peentjes. We hobbelden de 25 km weer terug naar de verharde weg. Nu was de weg echter droog en dat reed een stuk minder glibberig. Mart kon nu ook een beetje genieten van de omgeving. Al bleef het uitkijken voor kuilen en stenen. Het viel ons op dat de hutjes/ huisjes ondanks dat het voor ons bouwvallen waren er absoluut niet rommelig uitzien. Er ligt geen troep in of om de huisjes of op het erf. De meest huisjes lijken niet groter dan 16 m2. in ieder gehucht hebben ze een buurtwinkeltje, een aantal telefoons en één of twee scholen. De wegen en bermen zijn schoon en er ligt nauwelijks afval. De mensen zien er erg westers uit wat kleding betreft. De jonge vrouwen dragen bh’s die drie á vier maten te klein zijn en de bloesjes idem. Een waar Eldorado voor mannen die dat leuk vinden.

Toen we na ongeveer twee uur langs de verharde weg kwamen, zagen de huisjes er ook een stuk beter uit. Er waren uitgestrekte ananasplantages en fabrieken die ze op allerlei manieren verwerkten. We vermoedden dat de mensen daar werknemers zijn en dat ze een graantje meepikken van de opbrengst en dat dat een hogere levenstandaard teweeg brengt.

Op een gegeven moment gingen we koffie drinken, we kijken daarvoor uit naar tentjes zonder tafelkleedjes. Willemijn vertelde ons dat cafés met tafelkleedjes duur zijn. Inmiddels hebben wij die ervaring ook. Toen we eenmaal zo’n tentje gevonden hadden bestelden we koffie. De baas maakte een praatje met ons. Hij was trots op het feit dat hij wat Engels kende. Hij liet ons de hagedissen van 60 cm zien. Zij zaten onder zijn dak en in de boom. Hij vertelde dat er wel 40 of 50 rondom zijn huis zaten. Ook vertelde hij ons over andere dingen. Het valt ons telkens op dat de mensen hier zoveel over de natuur weten en het fijn vinden om erover te vertellen.

Daarna zijn we verder gereden en hebben bij een klein stroompje 3 km van de grote weg af onze ananas en mango opgepeuzeld. Toen weggingen hielp Mart me om weer terug te komen. Ik had de sandalen aan en dus niet mijn brace, gevolg was dat ik mijn voet zwikte vlak voordat ik weer bij de auto was. De enkel is een klein beetje dik, zal morgen wel weer over zijn.

We reden langs prachtige bergen en hadden fantastische vergezichten. De Duitsers hadden ons verteld over de aardbeien die hier veel te koop zouden zijn en dat zij te laat waren om die te kopen. Ik wilde mij dat niet laten overkomen en hebben we snel aardbeien gekocht. We zien de enorme plantages tegen de bergen liggen.

Ons hotel is echt een keurige bedoening. Het is gebouwd in de Spaanse koloniale stijl en ziet er deftig uit, met oprijlaan en zo. Er is een zwembad bij en het uitzicht over San José is prachtig. We liggen 1400 meter boven zeeniveau. Als we de deur van de auto open maken, voelen we dat onze beslissing de juiste was, ongeveer 25 graden. Yes… Helaas de omgeving niet zo oerwoudachtig, maar het is prachtig.